Hella's ouders

Verlovingsfoto uit 1915 van Katharina Diehm Winzenhöhler en Willem Hendrik Haasse.
Foto: N.V. Charls & Van Es & Co, Nederlands-Indië. Collectie Hella S. Haasse

Katharina Diehm Winzenhöhler en Willem Hendrik Haasse verloven zich in 1915. Zij is concertpianiste, en hij is commies-redacteur bij de Gouvernementsbedrijven in Nederlands-Indië.

‘In 1914, kort voor het uitbreken van de eerste wereldoorlog, ging mijn moeder (na haar eindexamen aan het Amsterdamse Conservatorium) naar Indië, om daar door het geven van pianolessen en/of een huwelijk (zij was min of meer verloofd) financieel onafhankelijk te worden. Zij vertrok, eenentwintig jaar oud, zonder een cent op zak, zonder tropenuitzet, met de passage enkele reis als afscheidsgeschenk van een oude dame die zij wel eens had voorgelezen. De verloving liep op niets uit, met de muziek had zij meer succes. Een concert in Batavia, waar zij als soliste met het orkest van de Stafmuziek Griegs pianoconcert speelde, werd toevallig bijgewoond door mijn vader (toen commies-redacteur bij Gouvernementsbedrijven), die onmiddellijk en voorgoed zijn hart verloor.’
Uit: Persoonsbewijs

Trefwoord: familie

	Video: Dienstreis vader Aan het eind van de jaren dertig maakt Hella's vader een van zijn laatste dienstreizen door de archipel. Hij is in die tijd hoofdambtenaar aan het departement van Financiën. Deze beelden staan op hetzelfde super-8 filmpje dat gemaakt is ter ere van Hella's 21e verjaardag.
	Video: Muziek van mijn moeder In het portret dat voor de serie Markant (NOS) gemaakt wordt, spreekt Hella S. Haasse over haar belangstelling voor muziek en het pianospel van haar moeder.

Hella’s moeder, concertpianiste.
Onder de foto schreef zij een opdracht aan haar ouders:
‘Voor Vader en / Moeder ter herinnering / aan de beide concerten / te Batavia & Bandoeng / op 28 & 29 Januari 1930. / Van hun dochter / Käthe’
Foto: Collectie Hella S. Haasse

Hella's moeder, concertpianiste
‘Ons huis was altijd vol muziek. Mijn moeder gaf in die tijd pianoles, zij trad ook wel op, alleen of met violisten en zangers. Zij studeerde uren per dag. Ik zat graag op de grond onder de vleugel. Ik zag de pedalen op en neer gaan onder mijn moeders energieke voetbewegingen en hoorde vlak boven mij de klanken bonzen en trillen in het hout, altijd met dat merkwaardige doffe slissende bijgeluid, veroorzaakt door het langs elkaar heen schuren van de viltlagen op de toetsenhamertjes.’
Uit: Zelfportret als legkaart

naar boven