Constantijn Huygensprijs
Uitreiking van de Constantijn Huygensprijs op 18 december 1981, door A.A.J.M. van Lier, de toenmalige Haagse wethouder van cultuur.Foto: Wolson - Collectie Letterkundig Museum
Op 18 december 1981 ontvangt Hella S. Haasse de Constantijn Huygensprijs voor haar gehele oeuvre.
Fragmenten uit het dankwoord van Hella S. Haasse, uitgesproken op 18 december 1981 bij de uitreiking van de Constantijn Huygensprijs 1981:
‘Het is niet eenvoudig uiting te geven aan het complexe gevoel – een mengsel van verrassing, vreugde, verwarring, en zelfs verontrusting – dat me beving toen ik, volslagen onverwacht, het bericht kreeg dat mij de Constantijn Huygens-prijs was toegekend. Ik ontving de officiële tijding in de vorm van een gelukstelegram, dat de posterijen van mijn tegenwoordige woonplaats in Frankrijk (het Nederlands niet machtig, maar beseffend dat het hier om iets zeer feestelijks ging) in een mapje hadden gedaan waarop een bruidspaar afgebeeld stond. Ook de felicitatie-telegrammen van de daaropvolgende dagen bleven hardnekkig prijken met plaatjes met witte bloemen en linten en tortelduiven. Een en ander had tot gevolg, dat bij mij in steeds sterkere mate de gewaarwording postvatte, dat er een soort verbintenis gevierd werd, dat de brievenbesteller in zijn gele autootje dagelijks als een postillon d’amour zowel oprechte liefde en trouw uit Nederland als charmante betrokkenheid van mijn nieuwe omgeving kwam bevestigen.’
‘Een prijs “voor een oeuvre” kan hoogst verontrustend zijn voor een auteur die zich nog lang niet uitgeschreven voelt; die meent de eigen definitieve vorm nog niet – of althans niet in een mate die aan persoonlijke criteria voldoet – gevonden te hebben; die zich eigenlijk van niet van het bezit van een “oeuvre” bewust is, wel van “work in progress”.’
‘Ik ben blij dat in veel van wat ik geschreven heb de constante van de verbeelding herkend en érkend is – want die betekenis heeft de Constantijn Huygens-prijs voor mij.’
‘Sommigen hebben zich afgevraagd of ik wel tot een vruchtbaar doorgaan in staat zou zijn, nu ik in een ander land woon, waar een andere taal gesproken wordt. Ik weet niet of dat een reëel gevaar is voor een schrijver, want een schrijver woont in zijn taal, waar hij ook heengaat. In een ander land is er de heilzame noodzaak zich onophoudelijk rekenschap te geven van de eigen taal. Door naar een vreemde omgeving te verhuizen, en daar te leven en te werken, wordt je gedwongen alert te blijven. Met gescherpte waarnemingsorganen zie je ook het vaderland in de verte in een nieuw, en wie weet inspirerend licht.’
Trefwoord:
prijzen
Bericht uit De Telegraaf, 25 september 1981. Boven het bericht staat geschreven: ‘in Wenen gekocht op 26.9.’81’.Archief Hella S. Haasse
Bericht uit De Telegraaf, 25 september 1981. Boven het bericht staat geschreven: ‘in Wenen gekocht op 26.9.’81’.
