Over het schrijven

Portret van Hella in 1946.
Foto: Gotfried de Groot. Collectie Hella S. Haasse

‘Omstreeks 1944 is de ontwikkeling begonnen, die ertoe geleid heeft dat de roman voor mij de uitdrukkingsvorm bij voorkeur geworden is. De nooit aflatende behoefte kleine werelden te bedenken, bevolkt met de meest uiteenlopende personages - hun karakters te peilen, uit hun lotgevallen en problemen structuren samen te stellen, die meer betekenen ‘dan wat er staat’ - dat alles vindt geloof ik zijn oorsprong in hetzelfde verlangen naar identificatie dat aan mijn toneelambities ten grondslag gelegen heeft. Maar het is een verdergaand, een gecompliceerder proces, in eerste instantie naar binnen gericht in plaats van naar buiten. Het gaat er niet om, lichaam, stem en energie te lenen aan bestaande maskers en die tot personen te maken, het gaat erom, die personen, dat wil zeggen die mogelijkheden van het eigen ‘zelf’, te concipiëren, als enkelingen én als onderdelen van een groot geheel’.
Uit: Persoonsbewijs

Trefwoord: romans